TIRMIK iZi

Ben de bıkmıştım onlardan; çünkü özellikle hipertiroid hastalığım süresince avuç avuç yutmak zorunda kalmıştım, tadları berbattı, yan etkileri çoktu ama ne çare, kullanmaktan başka çare de yoktu. Sağlığımın normale döndüğü zamandan beri mecburen kullandıklarım hariç, tablet halinde ilaç yutmayı hiç tercih etmiyorum, buna ağrı kesiciler, vitaminler ve başka yaşam destekleri de dahil... Hâlbûki dünya ilaç piyasası neredeyse bütünüyle tabletler, kapsüller vb. üzerinde dönmekte, sarmısağın, havucun, kerevizin, enginarın, lâhananın, ısırganın, domatesin ve daha nice şeyin bütün faydalarının kimi tabletlere sığdırıldığı iddia edilmekte. Bu durumda modern hayatın kıskacında çırpınan günümüz insanının sağlıklı olabilmek için hergün neredeyse on tane destek tableti yutması gerekmekte. Bu konuyu uzun süredir araştırıyordum aslında, alış-veriş merkezlerinin o pek moda şık şıkırdım vitaminci dükkânlarını da epey karışladım ama ı-ıhhh, pek ikna olmadım...

En iyisi doğal olanıdır elbette, ancak şimdiki zamanda katkısız, hormonsuz, boyasız, zımbırtısız olanını bulabilmek: Peeehhh, neredeee? Hadi bulduk diyelim, kurallarına uygun hazırlamak lâzım, yoksa bir katre faydası yok çoğunun. Eskilerin kapısından bile geçmeyen hastalıklar şimdi başa belâ olduğuna göre, e muhakkak bir yolu olmalı bunun. Yani hem doğal, hem kolay olmalı, akmamalı kokmamalı, saçılıp dağılmamalı, havayla temas ettiğinde bozulmamalı, hijyenik, pratik, kullanımı kolay ve tüketmesi keyifli olmalı. İnsan içince ''böğğğğk!'' diye yüzünü buruşturmamalı, midesi ve beyni bulanmamalı. Derken...

Hani kafayı da bu sağlıklı ve zinde olma meselesine yeterince takmışken o ayaklanıp bana gelmesin mi? Başta biraz kuşkucu yaklaştım, çünkü daha önce şu hürrrp diye zayıflattığı, inceltirken zindeliği de elimizden almadığı üfürülen yosun haplarının tuzağına takılmıştım! Ben daha bünyeme verdiği zararları onarmaya uğraşırken haplar yasaklandı, bozulan metabolizma dengem de yanıma kâr kaldı! ''Yok yaa'' dedim, ''olmaz, hap değil, bişey değil, evet tadı güzel güzel olmasına da, içeriğini bilmeden etmeden böyle bir şeye başlanmaz.'' Tabii incelemeye koyuldum hemen, birkaç günümü aldı bu iş, çünkü benim derdim sadece zayıflamak ve fit görünmek değildi. Son derece önemli hastalıklar atlatmış, dünya kadar ameliyat geçirmiştim. Ortalıkta uyduruk kıydırık sürü sepet ürün dolaşmaktaydı, tabii çoğu da bildiğiniz haptı. Bana farklı birşey lâzımdı. Konuyu dünya çapında araştırdığımda hayretle gördüm ki; Agel ürünleri sağlık konusunda gerçek bir devrim yaratmış, metabolizma sorunları, eklem ağrıları, zihin yorgunlukları, halsizlik, fazla kilolar ve daha birçok ciddî sıkıntılar konusunda şüpheci kafalarda çoktan yeşil ışık yakmıştı. İkna olmam uzun zaman almadı...

Evet; ben sevgili Sedef'i öyle hissediyorum... Sanki kızkardeşimmiş gibi, ötedenberi yanyanaymışız, aynı tarihi paylaşmışız gibi. Zaten o da o kadar içten, o kadar sıcak ve o kadar zarif ki; arada olduğu varsayılan bütün engeller birer birer siliniyor, hani sanki İstanbul'da, yıllar evvel kalınan yerden devam ediliyor... Bu arada; Sedef Yılmabaşar Ertugan'ın geçen Cuma Ankara'da açtığı resim sergisi birçok sevgili dostu da bir araya getiriyor. İşte Çiğdem ve Baturhan Atabey çifti de en beğendikleri resmin önünde bana böyle poz veriyor...

Kaybettiğimiz kedi canlardan konuşuyoruz, yüzlerimizde acının izleri bu sebeple var ama hep bildiğimiz şeydir ki, onlar Sedef'in çizgilerinde, bizim yüreklerimizde güzel hatıraları ile daima olacaklar, hiç unutulmayacak, alnımızdaki çizgiler gibi bizimle birlikte yaşayacaklar...

Amsterdam'da, önümden okyanusa doğru sessizce akan Ij nehrine bakarken aklımda ''nezaket'' kavramı vardı. Yollarda gözgöze geldiğim insanların beni hiç tanımamalarına rağmen gülümsemesi, otomobillerin, bisikletlerin yol vermesi, hâttâ Dam Meydanı'na giderken yaya geçidinde bana yol veren bir aracın sürücüsüne ''gracias'' dediğim için aralık camdan bana gülümseyerek gene İspanyolca ''de nada/ birşey değil'' demesi, asansörlerde herkesin birbirini selâmlaması, ''full non-smoking'' yani hiçbir yerinde kesinlikle sigara içilmeyen otelimde bütün müşteriler ve çalışanların bu kurala titizlikle uyması, gece ya da gündüz, hava şartları ne olursa olsun sigara içesi gelenlerin paketlerini, çakmaklarını alıp kapı önüne çıkması ve içtikleri sigaranın izmaritini de mutlaka bu iş için yerleştirilmiş büyük küllüklere atması düşürdü zannederim aklıma nezaketi... Ve oradan taaaa nerelere uçurdu düşüncelerimi...

Geçen senenin Eylül ayının ilk yarısı geride kalmıştı. 12 Eylül'de geçirdiğim ameliyat sebebiyle yaralarım henüz çok tazeydi, annem yanımdaydı, o malûm sitedeydik daha, taşınmamıştık. Daha doğrusu evin büyük bölümü toparlanmıştı da, kesin göç için benim iyileşmem bekleniyordu. Genellikle yatıyordum ama o gün yatmaktan sıkılmış, Ares ve kedi çocuklarla birlikte biraz güneşlenmek için arka bahçeye çıkmıştım. Annem de mutfakta kahvaltı sofrasını toplamakla meşgûldü. Derken elinde yeni demlediği çay termosuyla gelen annem yüzünde çok şaşkın bir ifadeyle ''siteye yabancı bir adam girmiş'' dedi. Yüzümü güneşten çevirmeden ve sükûnetimi hiç bozmadan ''olabilir anne, ne var ki bunda?'' dedim, ''biz de mantık olarak buraya yabancıyız zaten...'' Fincanlara çay doldururken ''tamam da'' dedi, ''çok terbiyesiz lâflar ediyor cep telefonuyla konuştuğu her kimse, burada oturan biri olmasa gerek herhalde...''

Bıyıkaltından gülümsedim, benim zarif anneciğim burada geçirdiğimiz kâbûs gibi yazı sadece anlatılanlardan biliyordu tabii, yaşamamış, olan-bitene şahit olmamıştı. Bizim gibi bu tür durumlara şerbetli sayılmazdı. Yerimden doğrulup ''göster bakayım şu adamı bana, nerede?'' dedim, birlikte ön tarafa gittik. Bir taraftan yürüyüp diğer taraftan cep telefonu ile konuşan ve konuşmakta olduğu her kimse ona karşı yakası açılmadık ifadeler kullanan beyaz gömlekli adamı derhal tanıdım tabii, arkasının dönük oluşu hiç önemli değildi, bu şahıs daha evvel bana karşı da benzer kaba ve amiyâne sözler sarfeden malûm sitenin yöneticisiydi. Gene gülümseyerek bahçe kapısını kapattım, şaşkınlıkla yüzüme bakan anneme ''yabancı değil o'' dedim, ''buranın yönetim kurulu başkanı, hani sana olanları anlatmıştım ya, boşver, hadi arkaya geçip çayımızı içelim...''

2007'nin sıcak ve kurak Temmuz'unda, Ankara'nın Türkkonut mevkiinde susuzluktan neredeyse ölmek üzereyken bulunmuştu. Henüz yavruydu, son mecali ile otomobilimizin önüne çıkmasaydı belki şimdi hayatta değildi. Ama bu ufak sokak köpeciği için seçilmiş çok iddialı bir kader plânı mevcuttu, hani o vakitler ilahî bir mesaj gelip bunu bildirmiş olsaydı herhalde olayın içinde olan hiçkimse buna inanmaz, ''yok canım, daha neler, tuhaf bir şaka olmalı bu'' falan derdi. Ama işte oldu, sevgili köpeciğimiz Ares doğduğu topraklardan binlerce kilometre uzaklıkta, Hollanda'nın tarihî Deventer şehrinde olması gereken yeri nihayet buldu:) Bugün kendisi ile orada buluşuldu, kucaklaşıldı, hikâyenin başladığı ana şahit biri olarak içim bir tuhaf oldu, gözlerim doldu...

Anladığım odur ki; bu ''kader plânı'' dediğimiz kutsal sistem insan-hayvan ayırdetmiyor, büyük yaratıcı kudretiyle yarattığı için neyi lâyık görürse o oluyordu. Geçen yaz Ankara sokaklarında aç-susuz, hasta ve savunmasız vaziyette öylesine dolaşan bu sahipsiz can bulunduktan epey zaman sonra artık Hollanda'da nefes alıyordu. Güvendeydi, mutluydu, bütün varlığıyla ''gördüğüme sevindim'' diyor, aylarca beraber yaşadığı bu kadının yüreğinin en derin köşesine böylece dokunuyordu. Gözlerinden sonsuz bir vefa ve sevinç okunuyordu. Öyle ki; masmavi gökyüzünde parlayan güneş bile sanki bu eşsiz anları kutluyordu...

Güneşli, pırıl pırıl bir Mayıs gününde evinin eşiğinde oturup kedini sevmenin, varlığını güneşle ve onunla bütünlemenin milliyeti yoktur, dini-imanı başka olsa zaten ne farkeder? Hikâyeler bambaşkaysa da şu anda hissedilenler tıpatıp benzer... Aynı içten ve dıştan ısınma hissi, aynı göz kamaşması, aynı yumuşaklık, ülkeler, kültürler, diller değişse de tanım değişmez: hayatın sade güzellikleriyle mutlu olan ve yaşıyor oluşunu durmadan kutlayan işte aynı mütevazı insanlık, elde kahvaltı kâsesi, sırtta eski bir tişört, ayakta parmakarası terlikler...

Amsterdam'da kanal boylarında sıralanan binalar da birbirine benzer. Ama Venedikte'ki o ''dekor şehir'' havası yoktur pek, burası daha gerçekçidir. Ve camın arkasından bakıyor olsan da farketmez kardeşim, güneş her yerde ve her zaman güneştir. Kedi güneşe bakar, önünden kanal akar, dallara kuşlar konup kalkar. Gezici ve yazıcı kadın ise durup hepsine bakar elbette, içinden şunu geçirir ihtimâl: ''demek kedi ve tül perde arasındaki huzursuz ilişki heryerde benzer, her zaman var...'' Zira kedi hayata perdenin ardından bakmayı sevmez; atar tırnağı, ip çeker, büzüştürür, hırpalar, perdenin ütüsünü ve fiyakasını bozar... Perde yenilir, aradan çekilir, kedi susar...